swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

Pierwsza para odnóży zaopatrzona jest na goleniach w ząbki, dzięki czemu pełni funkcję odnóży grzebnych. Potocznie nazywany jest żukiem gnojarzem (gnojarkiem). Żywi się padliną, odchodami zwierząt. Swój smakołyk wyczuwa czułkami, machając nimi na boki. Potrafi latać, często o zmierzchu, ale robi to raczej niezdarnie, szczególnie przy lądowaniu, chociaż przy słonecznej pogodzie jest dość sprawnym lotnikiem. W locie pokonuje niewielkie dystanse, głównie przelatuje do pokarmu. Żłobi w ziemi korytarze, w których umieszcza najpierw padlinę, potem żłobi głębsze korytarze z komorami lęgowymi, gdzie w każdej komorze samica składa 1 jajo. Z jaja wylęga się larwa, żywi się przygotowanymi w korytarzach odchodami, aby potem zamienić się w kokon i na wiosnę przepoczwarzyć sięw żuka, a koło czerwca wyjść na powierzchnię ziemi.

 

Żuk wiosenny często mylony jest z żukiemleśnym, choć jest od niego mniejszy i dodatkowo u żuka wiosennego występuje dość spore przedplecze i prawie gładka, jedynie z drobnymi rysami pokrywa (u żuka leśnego jest wyrazista).

 

Żuk wiosenny jest ważny dla ekosystemu leśnego, dba o jego czystość i wspomaga nawadnianie, budując liczne korytarze. To pożyteczny sprzątacz lasu i użyźniacz tamtejszych gleb.